اصول کافی ج2 ص 94: عن ابی عبدالله علیه السلام قال: مکتوب فی التوراه اشکر من انعم علیک وانعم علی شکرک فانه لازوال للنعماء اذا شکرت ولا بقاء لها اذا کفرت . الشکر زیاده فی النعم  وامان من الغیر ترجمه در تورات مکتوب است که شکر کسی که به تو نعمت داده را بجای آور وبخاطر شکرت انعام کن بخاطر اینکه برای نعمتها زمانی که شکرش بجای آورده شود زوالی نیست وزمانی که ناسپاسی نعمات شود بقایی برای آن نیست پس شکر موجب زیادت در نعمتها می شود واز دگرگونی وتغییر ودر امان است.

یا بنی اسرائیل اذکرو نعمتی التی انعمت علیکم بقره/47-40

شکر بر سه نوع است: 

⇐قلبی: از نعمت دهنده وکثرت نعمات غافل نشود.

⇐لسانی:زبانی متذکر وشاکر درمقابل نعمات داشته باشد. 

⇐عملی: از نعمات در مسیری که خدا دوست دارداستفاده کند.

درغیر اینصورت کفران است.